ΕΡΩΦΙΛΗ - ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ: ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ

Θέατρο ( Πρόγραμμα σπουδών)

Από τα ΚΝΛ της Α΄ Λυκείου

Δράματα:

Γεώργιος Χορτάτσης, Ερωφίλη

Βιτσέντζος Κορνάρος, Η θυσία του Αβραάμ,

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ,Βασιλιάς Ληρ

Κωμωδίες:

Γεώργιος Χορτάτσης, Κατζούρμπος,

Μολιέρος, Ο αρχοντοχωριάτης

Από τα ΚΝΛ της Β΄ Λυκείου:

Γρηγόριος Ξενόπουλος, Στέλλα Βιολάντη, Το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας.

Από τα ΚΝΛ της Γ΄ Λυκείου:

Ιάκωβος Καμπανέλλης, Το παραμύθι χωρίς όνομα,

Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ο σπιούνος (Τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ).

Παράλληλα κείμενα:

Κάρλο Γκολντόνι, Υπηρέτης δύοαφεντάδων, μτφ. Ερρίκος Μπελιές, Ηριδανός, 2008.

Σαίξπηρ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα,μτφ. Ερρίκος Μπελιές, Κέδρος,2007.

 Γιώργος Σκούρτης, Οινταντάδες, Καστανιώτης, 2007.

Δημήτρης Ψαθάς, ΜαντάμΣουσού, εκδ. Μαρία Ψαθά, 1997 ή Λιβάνης, 1993.

 Πηνελόπη Δέλτα, Παραμύθι χωρίς όνομα,Εστία, 2010.

Χωρίς σχόλια...

Κική Δημουλά, Κονιάκ μηδέν αστέρων

 Χαμένα πάνε εντελώς τα λόγια των δακρύων.

Όταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει

―έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.

Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό

του ανώφελου.

Σιγά σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη

να δίνει ωραίες συμβουλές μακροζωίας

σε ό,τι έχει πεθάνει.

Ας σταθούμε στο πλευρό ετούτης της μικρής

φωτογραφίας

που είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της:

νέοι ανώφελα λιγάκι αγκαλιασμένοι

ενώπιον ανωνύμως ευθυμούσης παραλίας.

Ναύπλιο Εύβοια Σκόπελος;

Θα πεις

και πού δεν ήταν τότε θάλασσα.

 Ποιήματα, Ίκαρος, Αθήνα, 1998

Η γέννηση του ελληνοβυζαντινού πατριωτισμού

Η πνευματική ζωή του Βυζαντίου κατά τον 10ο και 11ο αιώνα αλλάζουν. Κατά τη διάρκεια αυτή εκδηλώνεται έντονο ενδιαφέρον των βυζαντινών για τα έργα της κλασικής αρχαιότητας όχι μόνο από τις σχολές της Κων/πολης αλλά και από το ευρύ κοινό. Εκείνο που παρατηρούν ουσιαστικά οι βυζαντινοί διανοούμενοι της περιόδου εκείνης είναι ότι οι ηθικές αρχές, οι αξίες και τα ιδεώδη των φιλοσόφων της αρχαιότητας συμβαδίζουν απόλυτα με το χριστιανικό ιδεώδες της βυζαντινής εποχής.

Τότε, νομιμοποιείται και η λέξη «Έλληνας», που στο παρελθόν σήμαινε τον ειδωλολάτρη. Ο όρος «ελληνικός» χρησιμοποιείται σταδιακά από τους ίδιους τους βυζαντινούς για να χαρακτηρίσει την βυζαντινή παιδεία και τον βυζαντινό πολιτισμό.

Οι βυζαντινοί αναζητούν στήριγμα στους Έλληνες τα τελευταία χρόνια της ζωής τους για δύο κυρίως λόγους:

1) εξαιτίας της ελληνοφωνίας τους, που τους διαφοροποιεί από τους Λατίνους, οι οποίοι άλλωστε τους χαρακτηρίζουν μειωτικά «Γραικούς» (χριστιανούς της Δύσης). Το ρωμαϊκό ιδεώδες δηλαδή που ήταν συνυφασμένο με μια στρατιωτική έννοια αντικαταστάθηκε σταδιακά από το ελληνικό πνεύμα, που με τη σειρά του αρχίζει να αντιμετωπίζει υποτιμιτικά τους Δυτικούς, αποκαλώντας τους «βάρβαρους», με την έννοια που χρησιμοποιούσαν τη λέξη οι αρχαίοι Έλληνες, δηλαδή μη πολιτισμένους. Άλλωστε, με αυτόν τον τρόπο, οι Βυζαντινοί χάρη στην παιδεία τους υπερείχαν έναντι των αυτοκρατορικών στρατιών της Δύσης.

 2) το βυζάντιο είχε ανάγκη να διαμορφώσει μία εθνική συνείδηση για να βάλει σε όλους τους εχθρούς που το επιβουλεύονταν, και ήταν πολλοί, την ετικέτα του απολίτιστου. Ο όρος «χριστιανός» δεν επαρκούσε πλέον. 

Πηγή: Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, Η πολιτική ιδεολογία της βυζαντινής αυτοκρατορίας, Ψυχογιός, Αθήνα 1997.

Ντίνος Χριστινόπουλος

Μαγδαληνή
Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα τακτική στα κηρύγματά του,
πούλησα κι ένα κτηματάκι της θειας μου για να τον ακολουθήσω.
Όμως όταν πια όλα τα ξόδεψα, αποφάσισα να πουλήσω και το κορμί μου,
στην αρχή στους ανθρώπους των καραβανιών, κατόπι στους τελώνες·
κοιμήθηκα με σκληροτράχηλους Ρωμαίους κι οι Φαρισαίοι δε μου είναι άγνωστοι.
Κι όμως μέσα σ’ αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του.
Μήνες για χάρη του έτρεχα απ’ το Ναό στο λιμάνι
κι απ’ την πόλη στο Όρος των Ελαιών.
Κύριε μυροπώλη, κάντε μου, σας παρακαλώ, μια μικρή έκπτωση.
Για ένα βάζο αλάβαστρου δε φτάνουν οι οικονομίες μου.
Κι όμως πρέπει να αποχτήσω αυτό το μύρο με τα σαράντα αρώματα.
Μ’ αυτό το μύρο θ’ αλείψω τα πόδια του,
μ’ αυτά τα μαλλιά θα σφουγγίσω τα πόδια του,
μ’ αυτά τα χείλη, τα πόδια του τα εξαίσια κι άχραντα θα φιλήσω.
Ξέρω, είναι πολύ αυτό το μύρο για τη μετάνοια,
ωστόσο για τον έρωτα είναι λίγο.
Κι αν μια μέρα ασπαστώ το χριστιανισμό, θα είναι για την αγάπη του·
κι αν μαρτυρήσω γι’ Αυτόν, θα ’ναι η αγάπη του που θα μ’ εμπνέει.
Γιατί, κύριε, ο έρωτας μου ανάβει την πίστη κι η αγάπη τη μετάνοια
κι ίσως μείνει αιώνια τ’ όνομά μου σα σύμβολο
εκείνων που σώθηκαν και λυτρώθηκαν «ότι ηγάπησαν πολύ».
Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950) του Ντίνου Χριστιανόπουλου
Πηγή: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ποιήματα,εκδ. Ιανός, Θεσσαλονίκη, 2004

Ιδανικό συναπάντημα ποίησης, σύνθεσης και ερμηνείας